RW 146: Dajesz wszystkim, a sobie nic? Pułapka bycia „dobrą”

Transkrypcja nagrania. Zredagowana: interpunkcja, podział na wypowiedzi i akapity, poprawione nazwy własne. Treść wypowiedzi bez zmian.

Zapowiedź odcinka (fragmenty rozmowy):

Joanna Ataman: 15 minut pod sklepem stałam i płakałam, że mam na siebie wydać 500 zł.

Magdalena Czaja: Z tematem tego, że nie byłaś w stanie wydawać na siebie pieniędzy. Wydawałaś na wszystkich, tylko nie na siebie.

Joanna Ataman: Ja pracowałam w telewizji przez 5 lat bez ani jednego dnia wolnego. Ale słowo nie wychylaj się było dla mnie o tyle najważniejsze, że ja czułam się przezroczysta. Bo tu dotykasz bycia takim w ogóle widzialnym. Nie chodzi o to, żeby być gwiazdą, tylko chodzi o to, żeby być widzialnym. Ja nigdy nie świętowałam swoich urodzin. Nigdy. Bo dla mnie świętowanie siebie to było wychylanie się. Ja wolałam być zraniona niż zranić. Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego jestem pomijana? Dlaczego zawsze jestem na końcu? W wieku 50 lat dopiero stwierdziłam, że teraz ja. W wieku 50 lat nabrałam takiej odwagi, że idę z podniesioną głową. Dzisiaj szłam do ciebie I powiedziałam tak, Boże, rok temu płakałam, a dzisiaj idę z podniesioną głową.

Rozmowa:

Magdalena Czaja: Odwadze kolana trzęsą się z lęku, ale wsiada na konia i jedzie. Do tego studia zapraszam ludzi, którzy widzę i wiem, że też żyją według tego motto. Dlatego zaprosiłam do studia kobietę, Joannę Ataman, kobietę związaną z mediami, głównie z telewizją, od 30 lat. I prowadzącą teraz kanał poświęcony, tak jak ten kanał, rozwojowi, duchowości, też ezoteryce. Kanał, który się nazywa 360°. Dla mnie to jest taki kanał siostrzany, dlatego się w ogóle nie wahałam, żeby Asię zaprosić do studia. A ja się nazywam Magdalena Czaja, jestem uczennicą Colina Tippinga i prowadzę Instytut Metody Tippinga. Asia, wiesz co, tak mnie natchnęło po tym, jak nagrałam odcinek o porównywaniu się, bo tam mówię w tym odcinku, że bardzo często, kiedy porównujemy się z innymi, to sobie myślimy tak, a tak, ona to robi, bo ma tyle lat doświadczenia w telewizji, a ona to robi, bo ma znajomości.

I wiele osób, też kobiet, szuka w tym takiej wymówki, usprawiedliwienia. Ale ja trochę znam twoją historię, bo w pewnym momencie splotły nam się nie tylko zawodowe ścieżki, ale też kawałek popracowałyśmy razem. I ja wiem, że ty na przykład wystartowałaś od takiego miejsca, od takiego zdania, które usłyszałaś od swojej mamy. Siedź cicho i nie wychylaj się. Powiedz mi, jak to jest wystartować z czymś takim i teraz, co ja powiem, nie siedzieć cicho, tylko mówić do innych.

Joanna Ataman: Dzień dobry, witam państwa bardzo serdecznie. Tak naprawdę jestem pierwszy raz w takiej sytuacji, gdzie mnie przepytują.

Magdalena Czaja: Ja przepytuję, ale Asia rządzi.

Joanna Ataman: Nie no, słuchajcie, rozkręcę się zaraz, więc na pewno. Wiesz co, powiem ci szczerze, że przez lata miałam coś takiego, że żyjąc w szarości i cieniu, jesteś taką podwójną trochę Asią. Z jednej strony żyjesz w czymś, co kochasz i całe życie kochałaś, czyli żyjesz telewizją, bo to, że telewizja założycie moja była moją pasją, to już wiesz na pewno, widzowie tego nie wiedzą. I kiedy powiedziałam w wieku 14-15 lat, pamiętam moim rodzicom, że chcę pracować w telewizji, moja mama była pielęgniarką, tata był wojskowym. Oni w ogóle, wiesz, moja babcia jak usłyszała, że jak chcę pracować w telewizji, to ma kanapkę zgubiła, jest siedząc w tym pokoju, bo oni w trójkę siedzieli, a to był taki dom pokoleniowy i oni kompletnie nie rozumieli tego, co ja w życiu chcę robić. I ja powiem ci szczerze, coś we mnie to jest, Wiesz, to jest coś takiego w człowieku, co jest nawet niewytłumaczalne, ja mam takie wrażenie.

Że człowiek, coś go w środku pcha, nie? Masz takie coś, że coś tak kopie cię w tyłek z tyłu, ale nie wiesz, co to jest. Moja mama mówi, po co ci jakaś telewizja? W ogóle co to jest telewizja? Masz być sekretarką, to jest zajęcie, nie? Ale telewizja? I pamiętam przez lata, przez lata całe, pomyślałam sobie tak, dobra, ale jakoś do tej telewizji trzeba się dostać, nie? A świat kompletnie odrębny ode mnie. No przecież ja mieszkałam w małej miejscowości pod Warszawą, w Twierdzy Modlin. Wyobraź sobie, miejscowość, gdzie stacjonuje 6 tysięcy wojska, jestem zamknięta z jednej i drugiej strony, nie mam kontaktu ze światem, bo było to miejsce strategiczne. Więc nawet jeśli moja ciocia chciała mnie odwiedzić, to musiała się do dowódcy garnizonu zgłosić i zapytać się, czy może. Więc to był taki świat, w którym ja żyłam przez 24 lata w takim zamknięciu, pod taką kopułą. Więc tam siedziały różne historie.

Generalnie to było takie dość, jeżeli chodzi o rówieśników, to takie dość szczęśliwe dzieciństwo, ale chodzi o perspektywy, to dość zamknięte, wiesz. I pomyślałam sobie jedną rzecz, pamiętam, tego jeszcze nie mówiłam, ale pamiętam, jak któregoś razu w telewizji usłyszałam wywiad Alicji Resich-Modlińskiej, która powiedziała, wtedy była dużą gwiazdą, taką wiesz, która kiedyś powiedziała tak, że ona, jak chciała podziałać telewizji, to stanęła przed bramą, wzięła pieniążek, rzuciła za siebie i powiedziała, ja tu jeszcze wrócę. I jakoś tak mnie to, wiesz, weszło mi tak, kurka, coś w tym jest. Więc ja mówię, dobra, co trzeba zrobić, żeby dostać się do telewizji? Więc musiałam sobie, zastanawiałam się, co z tym zrobić. I mówię, kurka, no nie znam się na niczym, bo zaczęłam wertować w ogóle. Wiesz, wtedy nie było tak internetu. Wertowałam, co mogłam. I pamiętam, że usłyszałam jedną rzecz, że żeby dostać się do telewizji, musisz mieć doświadczenie.

Ja mówię, kurka, no to obie rzeczy, których nie mam, kompletnie w ogóle, ani doświadczenia, ani wujka, ani nikogo. Więc słuchaj, wyobraź sobie, że… Więc mówię, dobra. Ale w sumie nie wiem, co mnie pchało. Czyli z jednej strony nie wiedziałam o sile przyciągania, czyli chciałam się stać tym, kim się chciałam stać, a nie wiedziałam, że w ogóle to czuję.

Magdalena Czaja: No i miałaś też z tyłu głowy się cicho i nie wychylaj się.

Joanna Ataman: A moja mama przez całe życie kazała mi… Myślę, że to też było to, że z jej wychowania, dość ciężkiego lata 50, to wiesz, to nie był łatwy okres. Więc ona zawsze kazała mi siedzieć cicho, nie wychylać się. Mówi, po co się wychylasz? I ona często, jak byłam już w telewizji, dostałam się do telewizji, to powiem ci, że ona zawsze mówiła mi, masz siedzieć cicho, masz dobrą pracę. Po co się wychylasz?

Magdalena Czaja: Czyli jak już się tam dostałaś, to dalej miałaś siedzieć cicho.

Joanna Ataman: Nie, znaczy ja cały czas byłam w mentalności, nie wychylaj się kobieto. I to później pokutowało przez cały czas z pracy. Bo wiesz, jak ja trafiłam do telewizji w 96 chyba roku, albo 95, to telewizja wyglądała zupełnie inaczej. To był system gwiazd i system ludzi, którzy muszą przetrwać w środku. Bo to, że się dostaniesz, to jedno. Ale to, że wytrwasz, to drugie. Bo nigdy nie zapomnę, jak stanęła koło mnie Agata Młynarska. Ja mam taką dziewczynką w kucyczku i ona do mnie mówi tak, ty ciesz się, że chodzisz po tym korytarzu. Ciesz się.

Magdalena Czaja: Wiesz, co mi to przypomina, jak prowadziłam agencję reklamową i dostaliśmy lwa w Cannes za naszą kampanię i na takiej takim after party imprezie po wręczeniu tych lwów, a to wiesz, to jest nagroda największa na świecie, tak? Nie ma większej nagrody w reklamie.

Joanna Ataman: Jest nawet nie, tylko siedzę, no.

Magdalena Czaja: Tak, i słuchaj, i na tym after party, na tej imprezie podszedł do mnie jeden z szefów agencji takiej największej w Polsce i popatrzył tak na mnie i mówi tak, no, jak to jest być wśród zwycięzców? Ale było w tym powiedzeniu coś takiego, że ja tego nie poczułam pozytywnie, tylko to było jakieś takie… No bo pytanie, jak ty się poczułaś, jak ona to powiedziała? Bo ja poczułam tą samą energię za tym.

Joanna Ataman: Wiesz co, ja się poczułam mała. Ja się po prostu poczułam mała. Ja się poczułam mała i ja po prostu wcale nie… Wcale, wiesz co, ona… Te słowa wcale nie wzbudziły we mnie dumy, ani tego, Boże, wow, jestem na tym korytarzu, nie? Dostąpiłam tego zaszczytu, nie? O Jezu, będę ją całowała po rękach.

Magdalena Czaja: To samo miałam.

Joanna Ataman: Ja po prostu pomyślałam sobie, o kurka, ale towarzystwo. Po prostu, wiesz, bo to był system kastowości wtedy trochę, wiesz, ja do tego stopnia, że ja pracowałam w telewizji przez pięć lat bez ani jednego dnia wolnego. Rozumiesz? To był taki czas, gdzie młodzi ludzie całowali ziemię, że w ogóle mogą tam pracować, że mogą się uczyć od ludzi znanych, od tych naprawdę tuzów. Teraz tego nie ma. I generalnie każdy dzień był dla mnie na wagę złota. Ba, powiem więcej. Mieszkając, jeszcze nie było metra do końca tak w Warszawie, więc poprawiam sobie, że mieszkając w Twierdzy Modlin, gdzie ja ja mam półtorej godziny, 30 kilometrów od Warszawy ja ja mam półtorej godziny do pracy, to ja, zaczynając o dziewiątej rano i koniec o dwudziestej drugiej, nie zawsze zdążyłam na autobus. Ja po prostu nocowałam w redakcji.

Magdalena Czaja: Jak Japończyk.

Joanna Ataman: Jak Japończyk, dosłownie. Ale wiesz co, to było coś takiego, że jak masz pasję, to ty nie patrzysz, czy ty nocujesz na krześle, na podłodze. Rozumiesz, ja żyjesz ze swoją pasją i w ogóle nie patrzysz, czy ty głodujesz, czy to jest ci zimno, czy w ogóle zupy nie zjesz. Ty masz to gdzieś. Ty po prostu myślisz sobie, wow, po prostu chłonę wszystko to, co tu jest. Ale widzisz, to jest trochę tak z tą naszą pasją, że pasja to jedno, a to, czym emanujesz w środku, to drugie. A w środku była Asia, która cały czas słyszała, nie wychylaj się. Bieda, skrót, głód i ubóstwo, jak ja to mówię. I to też, pamiętasz, też mi to powiedziałaś kiedyś. To nie wychylaj się powodowało w moim odczuciu to, że ja tego wtedy po prostu kompletnie nie rozumiałam. I z czasem lata mijają, lata mijają, człowiek się już bardziej oswaja z tą instytucją i w ogóle oswaja się w ogóle z instytucją, z mediami, nie tylko z telewizją polską, ale z tymi wszystkimi telewizjami, planami zdjęciowymi, na których pracujesz i zdobywasz doświadczenie.

Że w pewnym momencie zaczyna się coś takiego, że wymyślasz jakiś projekt, a tu tak nie z gruszki i z pietruszki komuś o tym projekcie powiesz, ktoś się ten projekt zabiera, ty stoisz z boku, patrzysz się. Potem dajesz komuś jakiś pomysł, o, fajnie byłoby to zrobić, bo ja wiem, że mam coś takiego, ja mam coś takiego, że ja generalnie coś mi wpada do głowy i myślę, że to będzie dobre, nie? I ja wiem, że to będzie dobre. Po prostu mam taki dar. I czasami było tak, że coś wymyślam albo mówię tak, ten człowiek, ten człowiek i ten człowiek, idealnie się do tego nadadzą. Po prostu wiesz, ale potem patrzę, że tak, poznałam tego z tym, tego z tym i oni zrobili coś. Nie będę mówiła o projektach, bo to nie o to chodzi. A ja stoję z boku, jestem niewidzialna.

I przez wszystkie lata, wyobraź sobie, siedzisz w domu i łzy ci lecą z takiego zwanego wkurzenia, nie będę tu klnąć, dlaczego tak się dzieje? Myślę sobie, kurka, no co ja robię źle? Dlaczego tak się dzieje? Dlaczego jestem pomijana? Dlaczego zawsze jestem na końcu? Dlaczego w sumie nic nie zrobiłam, a ktoś ma do mnie pretensje? Ja naprawdę przez wiele lat, mogłabym powiedzieć, że przez 20 lat, przez 20 lat bycia w mediach, ciągle mam takie coś. I to wiesz co?

Magdalena Czaja: Miałam.

Joanna Ataman: Miałam. Przepraszam. Ale coś takiego było, że to się powtarzało. Ja tej synchronicznej, czy tego powtarzania nie zauważałam. Dopiero myślę, że w 2010, 2011 coś do mnie doszło, że, wiesz, taka bing, bing, bing, że coś jest nie tak. No mówię, Aśka, kurczę, blady, no coś jest z tobą nie tak. Ale w ogóle jest coś nie tak. Co się dzieje, że ja za każdym razem mam powtarzalność sytuacji. No musi być coś nie tak, tylko wiesz, Madzia, to jest tak, że my najchętniej i państwo pewnie dobrze o tym wiedzą, lubimy, uwielbiamy wręcz, obwiniać w nasze życie osoby, które są z zewnątrz, czyli świat zewnętrzny, bo ona mi zrobiła to, bo ona mi zrobiła tamto, bo ten powiedział to, a ten jest taki siaki, a ten ma parcie na szkło, a ten nie wiem, dla sławy zrobiłby wszystko. Znaczy, że my przebywamy w środowisku dość toksycznym. To nie jest środowisko sialala, tylko to jest takie środowisko, powiedziałabym, no, jak na pustyni. No, albo przeżyjesz, albo cię zjedzą.

Magdalena Czaja: No, duża walka ego, nie?

Joanna Ataman: Tak, dokładnie tak. I wiesz, mi to trochę w tym wszystkim pomagało. Ja mam duże poczucie humoru, nie? I więc ja bardzo dużo rzeczy robię z tego żarty, coś tak, wiesz, wycieram i tak to się rozmywa. Ale w człowieku zostają emocje, nie? W człowieku zostaje wszystko to, co całe życie ze sobą zebrałaś. Strach rodziców, lęk, obawa, no, bo tylko te emocje z tobą idą, nie idzie duma, o Jezu, super, jestem w telewizji, nie? No nie, no po prostu, kiedy już jesteś na tym statku, to okej. Ten statek płynie, ty się musisz dostosować, wszystko jest okej, ale emocje wszystkie zostają w tobie.

Wstawka w trakcie odcinka (Magdalena Czaja do widzów): Za chwilkę wracamy do Asi, a ja chciałam wam podziękować za to, że tu jesteście. Pamiętajcie o tym, że ten kanał został stworzony dla ludzi, którzy chcą od życia więcej, którzy chcą spojrzeć na swoje życie w taki sposób, żeby płynęła w nim miłość, radość, ulga. Po to tutaj są te spotkania, po to są te narzędzia. I pamiętajcie, że jeśli chcecie, aby te nasze odcinki Wam nie umykały, to tam macie taki dzwoneczek. Wielu z Was nas ogląda, ale nie subskrybuje, więc nie zapomnijcie. Dla nas jest to dowód na to, że jesteśmy dla Was ważni. No i piszcie komentarze. A jeśli ktoś chce mi postawić wirtualną kawę, to będę przeszczęśliwa. Dziękuję.

Magdalena Czaja: My w Metodzie Tippinga mówimy, że, zresztą ty wiesz, bo jak pracowałyśmy razem, to przyglądałyśmy się tym powtarzającym się historią. My mówimy, że rzeczy powtarzają nam się po to, żebyśmy zauważyli wreszcie, że coś tam jest dla nas do zobaczenia, do zajęcia się. Najczęściej są to jakieś przekonania o nas. Albo tak zwane rany pierwotne, czyli dawno temu pierwsza sytuacja, którą zinterpretowaliśmy jakoś i która potem powtarza nam się w życiu nie z tą samą osobą. To mogą być różne osoby, ale efekt końcowy, czyli te uczucia, o których ty mówisz, jest zawsze ten sam. U ciebie to były pewnie uczucia no właśnie, co? Niesprawiedliwości?

Joanna Ataman: Wiesz co, powiem ci szczerze, absolutnie nie różni się od wielu osób, które mogłyby powiedzieć, a ktoś ma łatwiej, ktoś ma tak. Moim zdaniem, moi drodzy, szczerze, według mnie, to nie ma żadnego znaczenia. Skąd ty wychodzisz? Możesz być córką pana Kulczyka, możesz być córką pana Solorza, możesz być synem tego tamtego, jakiego biznesmena, możesz trafić do telewizji, z mediów. Jeżeli błoto w środku jest, to błoto po prostu jest. I nie ma znaczenia, czy ściana będzie malowana na zielono, na złoto, czy na niebiesko. Grzyb zostaje w środku. Rozumiesz? I ja to dopiero zrozumiałam, jak zaczęłam, wbrew pozorom, mam wrażenie, wiesz, że narodziny mojej córki, co dla niektórych, i tutaj mówię, co dla niektórych narodziny dziecka mogą stanowić jakiś tam problem, no bo wiesz, dzieci się nie rodzą teraz. Bo ktoś może powiedzieć, że to jest jakiś kłopot, problem i tak dalej, ale dzieci czasami budzą człowieka.

Po prostu budzą człowieka z letargu. Dlaczego? Bo ja musiałam przejść z systemu produkcyjnego, czyli pracujesz non-stop kolor, bez świąt, bez weekendów i tak dalej, na system od dziewiątej do siedemnastej. I wtedy tworzyłam TVP Rozrywkę. To był 2014 rok, kiedy złożono mi propozycję, żebyśmy tworzyły telewizję TVP Rozrywkę, tam zbudowałyśmy super zespół z ludźmi niesamowitymi. I powiem ci, że ściągnięto mi lejce. Ja byłam trochę załamana, wiesz, bo wyobraź sobie, że jesteś jako człowiek, z jednej strony jesteś takim, wiesz, tu przepakowujesz, tu energia cię rozpiera, z jednego studia do drugiego latasz jak ten opętany, a w pewnym momencie ślasz pup i od dziewiątej do siedemnastej musisz siedzieć przy tym biurku. Jakby cię przywiązali, rozumiesz? Ale potem zrozumiałam, że to była najlepsza rzecz, jaka mogła mi się zdarzyć w życiu.

Magdalena Czaja: Nic nie dzieje się nam, lecz dla nas.

Joanna Ataman: Oczywiście. A to dlatego, że zaczęły do mnie docierać różne informacje, wiadomości, zaczęłam czytać różne książki, zaczęłam się zastanawiać, dlaczego mi się przydarza wiele rzeczy i tak dalej. I zrozumiałam, że gdybym nie poszła wtedy tą sytuację, jeżeli nie zdecydowała się na to, że mam dziecko i muszę ten czas teraz jakby tak spożytkować, że muszę mieć pracę i też muszę mieć czas dla dziecka, to myślę, że nigdy nie zajęłam się duchowością, czy duchowością. To zawsze gdzieś tam we mnie siedziało, bo ludzie uwielbiali ze mną rozmawiać i bardzo lubili słuchać mojego zdania, co zastanawiałam się w sumie dlaczego. No ale może coś takiego jest w człowieku czasami. Ale wiesz co, ja mam wrażenie, że ta cisza, ten spokój, ta taka trochę stagnacja w działaniu otwiera inne drzwi.

Magdalena Czaja: Gdzie się zaczynasz zastanawiać, co z czego wynika i dlaczego jest tak, jak jest.

Joanna Ataman: Ja się wtedy jeszcze nie obudziłam na tyle, żeby zobaczyć, dlaczego pewne rzeczy się dzieją w życiu, ale już zaczęłam się budzić, zaczęłam myśleć, co mogę robić, żeby siebie trochę podnieść. Czyli wiesz, te wszystkie części mówienia sobie, wiesz, jak to czasami teraz, jak wiemy więcej, nie zawsze z kim się zgadzam. Bo wtedy nie wiedziałam, że świat zewnętrzny zależy od świata wewnętrznego. Tego jeszcze w ogóle nie wiedziałam. Tylko wiedziałam, że musisz sobie pisać afirmacje. Wszystko to, co zagraniczne guru mówiły. Ale wracając do tego trzonu naszego, kiedy już zrozumiałam, że jestem tu, gdzie jestem i robię to, co robię, bo muszę zmienić swój własny świat, zaczęłam w ogóle cofać się. To znaczy, zaczęłam cofać się, robiłam taką, jakby cofałam się w swoim życiu do takich momentów, rozumiejąc, z czego to wynikało. I jak pracowałyśmy nawet ze sobą, i pamiętam, że wiele razy rozmawiałyśmy na pewne tematy i parę razy uderzyło mnie to, co powiedziałaś, znaczy obudziły się we mnie stare Joasie.

Powiem tak, jeżeli rodzic mówi do ciebie, nie wychylaj się, po co się wychylasz, masz dobrą pracę, bo ja zawsze mnie ciągnęło, ja byłam także taka niepokorna. Ja miałam taki problem, że jak budowałam redakcję, to zawsze przychodził jakiś szef. Ja musiałam tego szefa uczyć i tak naprawdę wbrew pozorom był szef, ale niektóre redakcje były takie, że wszystko tak jakby na mnie się skupiało, rozumiesz? Bo najdłużej byłam, tworzyłam, niektóre kanały pamiętnie, tworzyłam, czy TVP Sport, itd. To też były takie sytuacje, to powiem ci, że miałam taką chęć, mówię, kurczę, fajnie by było mieć trochę independent, wiesz, takie niezależności. Miałam z tym problem po prostu, powiem ci szczerze. I mam wrażenie, że też to przyciągałam trochę, że moje szefowie mi idą, nie bym słyszała mi pretensje, bo coś robiłam sama, decydowałam o czymś. A wtedy też nie rozumiałam, dlaczego tak jest.

I w końcu okazało się, że jak mówiłam o tym mojej mamie, nie? Mamo, wiesz, czasami myślę sobie, może sobie coś zrobić samemu, może coś stworzyć. Wiesz, tak trochę bujałam w obłokach. A moja mama od razu wchodziła na te tony takie. Oczywiście tony, które znała. Rozumiesz? Nie wychylaj się. Dziecko, czy ty zwariowałaś? Czy ty nie masz pojęcia o biznesie? Po co się wychylasz? Masz dobrą pracę, spokojną. Po co się ty, dziecko, wychylasz? Siedź jak siedzisz. Ale. Magda, słowo nie wychylaj się ma wiele znaczeń. Bo to, że się nie wychylasz, bo chcesz tworzyć biznes, ale mama ci mówi, że nie wychylaj się, bo ci nie uda, to jest jedno. Ale słowo nie wychylaj się było dla mnie o tyle najważniejsze, że ja czułam się przezroczysta. Rozumiesz? Bo tu dotykasz bycia takim w ogóle widzialnym. Nie chodzi o to, żeby być gwiazdą, tylko chodzi o to, żeby być widzialnym.

U mnie może to się wydać bardzo trywialne, ale powiem wam szczerze, ja przez lata nie malowałam się. Chodziłam kucyczku, nie farbowałam włosów, chodziłam w golfie. Jakbyś mnie zobaczyła na ulicy, to byś nawet pewnie nie zauważyła w ogóle. Byłam jak szyba. Rozumiesz? Czyli nie wychylałam się w ogóle z niczym.

Magdalena Czaja: Czyli też lęk przed byciem widocznym.

Joanna Ataman: Tak. I wierz mi, że jak na czterdzieste urodziny przy taki czas, wiesz, czterdziestka to czterdziestka, wow, wszystkie świętują, to w ogóle, ja nigdy nie świętowałam swoich urodzin. Nigdy. Dopiero od jakiegoś czasu świętuję i to też tak nie ten… Bo dla mnie świętowanie siebie to było wychylanie się, rozumiesz? Pokazywanie się, jestem, jestem, niech ktoś mnie tu zauważy. A w sobie masz coś takiego, nie wychylaj się, kim ty jesteś w ogóle, żeby się wychylać, rozumiesz? Za tym idą też uczucia, które masz w sobie tak osadzone głęboko. Pod tytułem nie zasługuję. Masz poczucie wstydu, takiego zawstydzania, rozumiesz? Lęku, strachu. I to takiego lęku, nawet jak wydasz parę złotych i nawet ich nie wydasz, to co będzie pod koniec miesiąca, czy to starczy, czy nie starczy. Więc nie kupię sobie butów, bo jak nie starczy, to będzie słabo, nie?

Magdalena Czaja: I przez ciebie.

Joanna Ataman: I przeze mnie.

Magdalena Czaja: Więc przez cały czas żyjesz w swoim świecie. Czyli lęku, strachu, wstydu, niezasługiwania na cokolwiek, bycia szybą. Asia, bo jakby cię zobaczyli, to co? Jaki jest lęk za tym, że jak mnie zobaczą, to?

Joanna Ataman: Nawet powiem ci, że nie jestem w stanie powiedzieć co.

Magdalena Czaja: Bo ja ci powiem, co najczęściej ludzie mówią, jak kończą to zdanie. To mnie ocenią. I wtedy powiedzą, że się nie nadaję, że jestem beznadziejna, że głupio gadam, głupie pytania zadaję. No i wtedy lepiej siedzieć cicho.

Joanna Ataman: Być może. Być może teraz mi to otwierasz oczy, ale powiem ci, że nigdy o tym nie myślałam, z czego to wynika i co się może zdarzyć. Na pewno lęk przed oceną jest i był. Nadal gdzieś tam jest, ale już nie jest na takim stopniu jak kiedyś. No bo żyłam i nadal żyjesz w środowisku, które ocenia non stop. Co 5 minut, co 5 sekund.

Magdalena Czaja: Ale wiesz co, cały świat ocenia.

Joanna Ataman: W szkole też oceniają dzieci, wszystko ocenia.

Magdalena Czaja: To jest tak uniwersalne i ludzkie, że jak ja na kursie trenerskim pytam trenerów, kto z was boi się pokazać w social mediach, powiedzieć, co robicie. Podnosi 90% ludzi. A jak to zgłębiamy, to okazuje się, że lęk przed oceną. Ludzie powiedzą, że ja się nie nadaję, jestem głupia. A już jak mówisz odważnie o duchowości, no to już w ogóle, wiesz, odleciałaś.

Joanna Ataman: Odleciałaś, tak. Odleciałaś, Krystynka. Ale powiem ci jeszcze jedną rzecz. My jesteśmy, wiesz o tym doskonale, że my jesteśmy oceniani od dzieciństwa. I to nie jest tak, że nasi rodzice chcą dla nas źle, bo nasi rodzice, żebyśmy wszyscy kochani mieli tutaj świadomość. Bez względu na to, jacy oni byli, są. Jak być może zrobili nam krzywdę, gdzieś nas wcisnęli w jakieś ramy, gdzieś nas osądzili, gdzieś czegoś nam nie dali. To nie dlatego, że chcieli dla nas źle, oni po prostu inaczej nie potrafili.

Magdalena Czaja: Tak, ale Asia, to jest ten drugi etap, wiesz, bo ludzie bardzo często używają tego, co mówisz, co jest prawdą, ale za wcześnie. My to nazywamy duchowy bypass, czyli chciałabym oskarżyć moją mamę, bo widzę, ile tam rzeczy wyniosłam, trudnych dla mnie, którymi potem musisz się zajmować, przepracowywać, transformować i tak dalej. Ale nie, nie, nie mogę, bo przecież takie były czasy, wszyscy tak mieli, moja mama nie miała zasobów, rozumiesz? Przeskoczenie do tego od razu powoduje, że nie pozwalasz sobie na uczucia. W czasie naszej pracy ja ciebie właśnie z tym bardzo pilnowałam, żeby nie przechodzić do tłumaczenia, do racjonalizowania za wcześnie, bo ty masz prawo czuć to, co czujesz. I jak sobie pozwolisz czuć to, co czujesz, wtedy możesz wejść w buty oprawcy, co jest jednym ze sposobów porzucenia dawnej interpretacji, i popatrzeć i powiedzieć, no tak, ale mama miała takie zasoby.

I tak naprawdę mama robiła coś, co miało mnie chronić społecznie. Bo żyliśmy w takim środowisku, że bycie szybą było dużo bardziej bezpieczne niż narażenie się, że Aśka po prostu zwariowała, nie?

Joanna Ataman: Ale wiesz, to też jest jedna rzecz, którą sobie przypomniałam. Poczucie winy. Bardzo często człowiek, ja przynajmniej, byłam wpakowana w poczucie winy i tym poczuciem winy żyłam. Że ja wolałam być zraniona, niż zranić. Rozumiesz? I nawet jeśli w pracy były takie sytuacje w życiu, że moi najlepsi kumple, którzy wydawali się kiedyś super kumplami i dajesz im projekt i oni sobie tym projektem idą hejże ho i machają mi ręką. Przeżywasz to w samotności, ale myślisz sobie, okej, zrobiłam dobrze. Ja byłam w porządku. Byłam w porządku, ale oni coś tam, nie? I tak sobie siedzę w kąciku, ja wiem, że jestem dobra. Nawet do tego stopnia jakiegoś pamiętam, pomyślałam sobie, że w sumie to wolałabym, że mnie chłopak ranił, niż żebym ja raniła chłopaka.

Magdalena Czaja: To co trzeba mieć w głowie?

Joanna Ataman: Wyobraź sobie na tym etapie, którym teraz jestem, zastanawiałam się, Boże, co trzeba miało było mieć w głowie, rozumiesz? Ale te wszystkie sytuacje doprowadzały nawet do tego, że jak stałam, pamiętam, pod sklepem, miała byłam 40 urodziny i chciałam sobie na 40 urodziny kupić torbę taką skórzaną, ona kosztowała chyba 500, nie pamiętam, bo to dawno było. Dawno było. Więc, czy ty wiesz o tym, że stałam 15 minut pod sklepem, płakałam? Płakałam. 15 minut pod sklepem stałam i płakałam, że mam na siebie wydać 500 zł.

Magdalena Czaja: Prawda jest taka, jeśli mogę to powiedzieć, że ty poprosiłaś o pracę ze mną właśnie z tym tematem. Z tematem tego, że nie byłaś w stanie wydawać na siebie pieniędzy. Wydawałaś na wszystkich, tylko nie na siebie. I to był ten temat wyjściowy dla nas tak naprawdę.

Joanna Ataman: To się potem z brudy spod dywanu wylały, można by było rzec.

Magdalena Czaja: Tak, tak. I to był ten… Za to pociągnęłyśmy w ogóle całą tą pracę. Jeśli możesz, to może… Bo wiem, że takich kobiet jest bardzo dużo. To się wiąże z takim przekonaniem o tym, co kobiecie wolno, czego nie wolno, kiedy to jest dobra kobieta, kiedy to jest zła kobieta, kiedy jesteś egoistką, kiedy jesteś dobrą matką, dobrą żoną i tak dalej. Ale czy ty mogłabyś się podzielić tym, co ty odkryłaś w czasie swojej pracy? No i jak to się skończyło? Bo ja wczoraj usłyszałam, jakie są efekty.

Joanna Ataman: Wiesz co, w czasie pracy, jak żeśmy pracowały razem, wyszłyśmy od punktu A, a doszłyśmy do punktu B, że w ogóle to nie o to chodziło tak naprawdę. My jesteśmy obserwatorami. Ja teraz z tego punktu widzenia mogę sobie to powiedzieć, że my jesteśmy obserwatorami. Przez całe życie obserwujemy mamę, tatę, rodzinę, ciotkę, kogokolwiek tam mamy blisko i to są pierwsi ludzie, osoby, no, z których czerpiemy, tak? I teraz wyobraź sobie, że czerpiesz z rodziców, którzy byli, ich nieusprawiedliwam, mieli biedę, bo żyli w biedzie, bo wiem, że żyli w biedzie. Oszczędzali każdego centa. Martwili się o jutro, co będzie za tydzień i to mi zostało wpojone. Że ja się już mam martwić o pieniądze, bo nigdy… Moja mama zawsze mówiła, pilnuj pieniędzy, bo nigdy nie wiesz, co będzie jutro. I ja to dostawałam za każdym razem. Za każdym razem, za każdym razem.

I coś takiego, jakby to, co się działo w człowieku, typu nie zasługuję, jestem na samym końcu. Rozumiesz? Wszyscy mają prawo do posiadania i ja tego prawa nie posiadam, ale usprawiedliwiam się tym, że jeżeli daję sobie mniej, a rozdaję wszystkim, to jestem taka dobroduszna. Taka wspaniałomyślna. Jestem cudowną matką, cudowną koleżanką, cudowną dziewczyną. Święta Joanno. Święta Joanno od aniołów. A co się potem okazuje, jak pracowałam nad tym? Po prostu jakbym dostała lampą w głowę, rozumiesz? Że to nie o to chodzi. Że świat na tym nie polega. Że chodzi o to, że jeżeli nie kochasz siebie i nie myślmy tu o tym, że miłości typu ja, ja, myself, ja, wy tu tam się nic nie liczycie. Miłość do siebie polega na tym, że kochasz siebie, ale szanujesz innych. Tak? A miłość do siebie to jest pozwalanie sobie na małe rzeczy.

Magdalena Czaja: Czyli to jest ja też.

Joanna Ataman: Dokładnie. I ja nie mówię o tym, ja na przykład tą terapię pozwalania siebie, tak jak żeśmy zaczęły rozmawiać, że moja terapia na tym polegała, że to nie to to, że mam sobie kupić, Bentley’a, albo, nie wiem, iść i sobie rozwalić pienę na lewo i prawo. Madzia, ty mi kazałaś, nie wiem, no, kupić sobie spinkę w sklepie po prostu. Iść do sklepu, kup sobie spinkę.

Magdalena Czaja: No i powiedz, jak się skończyło.

Joanna Ataman: Słuchajcie, skończyło się tak, śmiesznie dosyć, bo ostatnio byłam z córką w sklepie, a przeważnie jest tak, że jak idę z rodziną do sklepu, czy z córką, to wydaję na wszystkich. Na lewo, prawo, tak. A sobie to ja nie… Sobie tekst, ja nie potrzebuję, nie muszę, nie chcę i tak dalej. I wyobraź sobie, wychodzimy z tego sklepu, ja kupiłam sobie parę rzeczy, a moja córka, która ma 13 lat, mówi do mnie, mamo, czy ty wiesz o tym, że ty dzisiaj kupiłaś sobie w sklepie wszystko dla siebie, a nic dla mnie? I ja mówię, Boże kochany, jestem w domu, jestem w domu.

Magdalena Czaja: Tak, ale wiesz, co jest najlepsze? Najlepsze jest to, że ona to zauważyła. Czyli ona też widziała to, że ty o siebie nie dbasz.

Joanna Ataman: Tak, widziała to i często powiem ci szczerze, bo nam się wydaje, że nikt nic nie widzi. Że my nie emanujemy tym, a my emanujemy bardzo tym. I musimy wiedzieć jedno. Czym emanujemy, to dostajemy. Jeżeli nie będziemy szanować siebie, i nie mówię tutaj o tym, że jestem tutaj, wiesz, tylko zwykły prosty szacunek do siebie, czyli pozwalanie sobie na małe rzeczy. Chcesz sobie kupić jakąś drobnostkę, to sobie kup.

Magdalena Czaja: Albo duże.

Joanna Ataman: Albo nawet duże, jeżeli cię na to stać. Tu chodzi o to, o twoje możliwości budżetowe.

Magdalena Czaja: Po prostu ty też, tak? Nie tylko inni, tylko ty też, bo to po prostu nie jest zdrowe i tyle.

Joanna Ataman: Nie, no nie, absolutnie. Madzia, to się tak naprawdę, to czym emanujesz w środku, czyli to brakiem zasługiwania i tym, że sobie nie dajesz, to potem nie dostajesz. To potem okazuje się, dlaczego ja przez całe swoje życie nie dostawałam, dlaczego mnie pomijano. A taka byłam dobra. A taka byłam światła, napisałam fajny scenariusz, wymyśliłam fajny projekt, a nie dostałam.

Magdalena Czaja: I teraz chciałabym zrobić powrót do tego, o czym zaczęłaś mówić, o tych powtarzających się historiach, gdzie ty wymyślałaś fajne rzeczy, zapraszałaś do tego ludzi, a kończyło się tak, że oni to realizowali, a ty zostawałaś odstawiona na boczny tor. Bo to jest taki temat, w którym ty też bardzo odważnie, bo ja wam muszę powiedzieć, że biorąc pod uwagę, że Asia wyszła z domu z taką informacją lepiej być przeźroczystym i patrząc na to, co teraz robi, jak się dzielisz w ogóle swoim życiem, to jest niesamowite, ale dlatego ty jesteś moja, wiesz, duchowa siostra, bo ja też słyszałam w domu, nie opowiadaj nigdy innym, co w domu. Nigdy. Nigdy nie mów o swoich problemach, nigdy nie mów o swoich sukcesach, wiesz, to podobny komunikat, troszkę inny, ale podobny. I ja też opowiadam o sobie, wiesz, także ty też jesteś takim kamikadze. I teraz ty tak odważnie wchodziłaś w czasie naszej pracy w zobaczenie tych rzeczy i tam się pojawił wątek kobiet.

Joanna Ataman: Tak. Tak. Bo przeważnie zawsze zawodziły mnie kobiety. Rzadko mężczyźni. A wiesz co, tak naprawdę nigdy się na tym nie zastanawiałam, że to są kobiety. Dopiero jak żeśmy pracowały razem, to myślałam sobie, kurka, kobiety, no jednak kobiety. I wyszło przekonanie. Tu mnie pracowała z nami nad projektem. Tu mnie, gadała mi farmazony, że zrobimy to, tamto, siamto. Okazało się, że w ogóle gdzieś wszystko poszło do kosza. I dopiero jak pracowałyśmy nad tym, to myślę sobie, kobiety. Ale dlaczego kobiety? Nie? A nie faceci. I doszłyśmy w ogóle do tego wniosku, że moja relacja z mamą była bardzo mocno zachwiana. Że moja relacja z mamą dawała efekty braku zaufania do kobiet. Rozumiesz? I ja, ten brak zaufania do kobiet, ten taki, coś takiego, że nigdy nie wiesz, co się zdarzy, nigdy nie wiesz, jaki królik wyskoczy z kapelusza, rozumiesz, i jaki to będzie miał konsekwencje.

I to powodowało, że podświadomie trzymasz ten obraz w podświadomości, w tej swojej skrzynce, o której w ogóle nie pamiętamy i w trzech czwartych nie wiemy, że jest, a tak naprawdę ona steruje naszym życiem. Pozorom i decyzjami. I to, jak reagujemy na dane sytuacje. I to, że moja mama zachowywała się w różny sposób, była bardzo odpowiedzialna, robiła co mogła i tak dalej, ale czasami miała takie decyzje, że dzisiaj się ze mną, odnaczy się umówiła, że przyjedzie do mnie w ważnej dla mnie sprawie. Na przykład pamiętam święta, Bożego Narodzenia, powiedziała, że do mnie przyjedzie. Ja się przygotowałam, to było dla mnie ważne, bo to byłam pierwszy raz w swoim mieszkaniu i tak wiesz, to przygotowujesz czy tam pichcisz ten stół. I nikt nie przyjechał.

Magdalena Czaja: Ile miałaś lat wtedy?

Joanna Ataman: Wiesz co, miałam chyba za dwa dni. No byłam już w telewizji grubo o to, więc to był TVP Sport, więc po prostu tak myślałam, że to jest po mnie za 15 lat temu.

Magdalena Czaja: Czyli kobiety co?

Joanna Ataman: Zawodzą.

Magdalena Czaja: Zawodzą.

Joanna Ataman: Kobiety zawodzą, ale widzisz, gwarantuję ci, że trzy czwarte kobiet nie rozumie sytuacji, z czego te sytuacje wynikają. Tak? I mówią, albo ten jest taki, albo ta jest taka, albo ta jest taka. Ale słuchajcie, my wszystkich ludzi, których mamy wokół siebie przyciągamy. Chciał, nie chciał. Nawet świadomie czy nieświadomie. Oni przychodzą. Oni są naszymi nauczycielami. Oni przychodzą po coś, żeby nam pokazać.

Magdalena Czaja: My to nazywamy uzdrawiający anioł.

Joanna Ataman: Tak, uzdrawiający anioł. Ale te uzdrowienia nie są czasami przyjemne. Nawet często nieprzyjemne. One powodują płacz, frustrację, zawód po prostu w życiu. Tupiesz nogami, myślisz sobie, ja pitole, co za bagno, rozumiesz? I myślisz sobie, nie masz wyjścia. Ale potem łapie się na tym, co mi babcia zawsze mówiła. Dziecko, pamiętaj, nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. No te mądrości ludowe gdzieś skądś są. I to, że kobiety zawodzą, dopiero doszłyśmy do wniosku, że ja gdzieś miałam zawód na swojej mamie. I to w mojej podświadomości tak się zakotwiczyło, że mnie zawodziły tylko i wyłącznie kobiety. I na tej mojej linii, którą ja miałam, patrz, tu kobieta, kobieta, kobieta, kobieta.

Magdalena Czaja: To była linia życia, tak.

Joanna Ataman: Rozumiesz? I to było dla mnie takie oświecenie, że mówię kurczę, blade, no co to jest? Dlaczego tak jest, nie? I nie zrozumiemy tego, co się dzieje w naszym życiu, dopóki tak naprawdę nie zrobimy porządku we własnym pokoju. We własnym świecie. Jest to trudne. Nam w dużych miastach łatwiej jest Mam wrażenie o pewnych rzeczach mówić. Jesteśmy bardziej światli, mamy dużo takich, wiesz, no i warsztatów tego, tamtego, śmego. Większy dostęp po prostu do wielu rzeczy. Ludzie w małych miejscowościach, jak ja mieszkałam, to są ludzie, którzy naprawdę są bardzo wartościowi. Wyszli z takiego środowiska i w takim środowisku istnieją i muszą sobie w takich środowiskach radzić. Czy mają łatwiej? Absolutnie nie. Moim zdaniem mają zdecydowanie trudniej. Patrząc na to, z jakiego ja środowiska wyszłam i tak dalej. Powiem przykład taki dosyć śmieszny, słuchajcie, ale to jest kwintesencja. Pamiętasz, co ci opowiadałam?

Że rozmawiałam z moją koleżanką Kasią, pozdrawiam ją serdecznie, rozmawiałam z nią przedwczoraj i Kasia mówi do mnie, wiesz Jasia, my wyszliśmy z bardzo małych miejscowości, a w takich miejscowościach stoisz na przystanku i ktoś do ciebie mówi masz włosa na płaszczu. To jest tak piękne, tak metaforyczne. Ja na początku nie zdajęłam w ogóle włosa na płaszczu, a potem pomyślałam sobie, Boże, ta drobna bezgowość, rozumiesz, to zastanawianie się… I obserwowanie ludzi, i że oni żyją życiem innych. Jak jeszcze opowiadałam historię, muszę to opowiedzieć, jak stała na pogrzebie z rodziną, była jej sąsiadka z przodu, bo jej mąż umarł, a przychodzi kuzynka i mówi, po tym pogrzebie wszyscy już wracali do domu i mówi, Krystynka, czy ty to widziałaś? Więc wszyscy myślali, że może trumna stała nie tak, albo coś się złego stało. Może, no nie wiem, coś takiego wydarzyło się w tej ceremonii, że coś, no nie do tego.

A kuzynka mówi, czy ty widziałaś, jak Krystyna miała podłożone spodnie? Czy ty to widziałaś? Słuchaj, to jest cała kwintesencja życia w małych środowiskach. Żyjemy w takiej enklawie, że interesują nas takie drobiazgi, kto jakie firanki powiesił za oknem. To, co powiedział, a czy Krystyna mówi tak, czy siak. Jest bardzo trudno. Jesteś tak osaczona tym, oblepiona. Wiesz czym, Magda? Osądami, ocenianiem.

Magdalena Czaja: No, czyli znowu wracamy do oceny.

Joanna Ataman: Wracamy do tego, że czujesz się tym. Ty się w ogóle nie czujesz sobą.

Magdalena Czaja: Ja trochę mieszkałam w Stanach. Ja wtedy byłam młoda, miałam 22 lata. I tam wtedy po raz pierwszy zobaczyłam, że ludzie nie interesują się życiem drugich ludzi. I to było to pierwsze zdarzenie. Potem wróciłam do Polski, ale dwa lata temu byłam w Anglii, w Manchesterze. Był piękny letni wieczór, na ulicę wyszły piękne dziewczyny, ale były też dziewczyny, które miały taką wagę, że ja bym nigdy na ich miejscu nie założyła mini odkrytego brzucha i tak dalej. A one po prostu szły, jakby ulica należała do nich, nikt na niej nie patrzył. I jak ja sobie pomyślałam, ile by było spojrzeń w Polsce oceniających, rzucających, wiesz, takie Jezus, jak ona się ubrała, to było tak, słuchaj, uderzające. I tam spotkałam się z taką córką moich przyjaciół i ona mówi do mnie, słuchaj, tu nikt na nikogo nie patrzy pod kątem oceny, że ktoś coś ubrał, że ktoś ma taką wagę, że ktoś jest za chudy, ktoś jest za gruby i wiesz, uświadomiłam sobie, że nawet ja, mimo że się, że lubię taką nazwę radykalne nieocenianie i staram się to praktykować w swoim życiu, to nawet ja się złapałam na tym, że pomyślałam sobie, Boże, ja bym tak się nigdy nie ubrała, nie?

Joanna Ataman: Wiesz co, łapiemy się na tym. Nie wiem jak ty, ja już zaczynam w ogóle, ja pod tą pracą nad sobą wieloletnią w ogóle zaczynam, ciągle pytam siebie, Asia, o czym myślisz? Bo to jest najlepsze, słuchajcie, to jest najlepsze, co może się zdarzyć człowiekowi. Zapytać się siebie, o czym myślisz? I wtedy co się dzieje? Masz pustkę w głowie. Cisza. To jest fajne, bo wtedy zaczynasz uczyć się kontrolować to, o czym myślisz. I nawet jeżeli te myśli przychodzą przelotnie, to jednak jakby gdzieś je tam w tych półkach ustawiasz. Czasami się łapię na tym, myślę sobie, bo u nas w Polsce też jest już teraz tak, że młode dziewczyny, nawet jeśli mają większą tuszę, to one się czują chyba jakoś z tym pięknie. Tu włosy, tu makijaż, tu wiesz, ja sobie myślę, a ja mówię, Boże, a mi tu coś wystaje, a mi tu brzuch wystaje, a ja tu bym w życiu sukienki nie założyła, nawet po kolanka, bo mi tam łydki mam, nie wiem jakie tam.

Magdalena Czaja: Ja pamiętam, mój tata mówił na przykład, o, widzę, że się trochę przytyło.

Joanna Ataman: A moi rodzice cały czas mi tam mówili oj, przybrałaś Jasiu, przybrałaś. A jak moja babcia mówiła dobrze wyglądasz, to już widziałam, że to już widziałam, że babcia chce od ciebie dobrze, nie?

Magdalena Czaja: Bo babcia to jak to Jasia i Małgosia, wiesz, tuczyła, żeby paluszki widzieć, coraz bardziej pulchne. Także my to, wiesz, te odcinki, które ja tworzę na tym kanale dla naszej społeczności, zresztą wśród naszej społeczności Są też ludzie, którzy przyszli z twojego kanału. Serdecznie ich możesz pozdrowić. Ja bardzo się cieszę, że tutaj są. I wiesz co, zawsze staramy się, żeby te odcinki były praktyczne. I teraz tak, bo kobiety, które nas słuchają, mężczyźni, którzy nas słuchają, mogą zadać pytanie, no dobra, ale to od czego ja mogę zacząć? Ja powiem, co ja bym zaproponowała, a ty pomyśl, co ty po tej swojej drodze, którą przeszłyśmy z Radykalnym Wybaczeniem, co ty byś mogła zaproponować? Ja zawsze mówię tak, kochani, jeśli dzieje się coś, co sprawia wam ból, co was jakoś dotyka, uruchamia te trudne emocje, zawsze zróbcie lampkę na siebie.

Czyli o czym to jest, jaka część mnie właśnie się odzywa, tak? Czyli jak ty na przykład miałaś te rzeczy powtarzające się w tych sytuacjach, to gdyby ci się, ja myślę, że tobie się już taka sytuacja może, masz dużą szansę, że ona się nie przytrafi, dlatego, że ty bardzo dużo zobaczyłaś, odważnie w to weszłaś, przetransformowałaś i myślę, że nawet jeśli pojawi się w twoim życiu taka sytuacja związana z kobietą, która chciałaby cię w jakiś sposób wykorzystać, tak? Że ty byś się mogła dać wykorzystać, to ty już to zobaczysz. Jakby ty już zobaczysz, że o, to jest ta sytuacja i twoją wygraną jest to, że ty już w tym momencie możesz podjąć decyzję, czy ja w to wchodzę, czy ja mówię nie, ja się już na to nie zgadzam, ja już tam byłam.

Joanna Ataman: Ale powiem teraz tak głośno, wiesz Madzia, bo chwalmy Pana, chwalmy Instytut Tippinga i to powiem otwarcie, bo ja wiem, dlaczego ludzie pytają, od czego zacząć. Bo wiesz co, po pierwsze, nie ma złotego środka dla każdego. Każdy jest inny, każdy inaczej przeżywa, każdy jest z innego środowiska, każdy jest z innej miejscowości, miał innych rodziców, inne środowisko, w którym, na przykład szkolne, wiesz o co chodzi. Ilość naszych kompleksów jest tak potężna. To jest to, co ostatnio powiedziałam, że moja znajoma powiedziała mi, nauczycielka, że pyta się dzieci, powiedzcie o sobie coś dobrego. Ona powiedziała, że dzieci miały ogromny problem, żeby powiedzieć o sobie coś dobrego. A potem powiedziała, dobrze, to wyliczcie swoje wady. Stara, po prostu kartka niekończąca się. Z czego to wynika?

Magdalena Czaja: A gdybyś to zrobiła w szkole amerykańskiej, to gwarantuję ci, że byłoby inaczej.

Joanna Ataman: O właśnie. To wiesz, no nie zmienimy systemu edukacji.

Magdalena Czaja: Ale my, rodzice, to wszystko się zaczyna w domach. Bo wiesz, co mi się przypomina? Ja kiedyś, jeszcze w czasach agencji, byłam z klientem na takim wyjeździe, w nagrody dla pracowników. Ja byłam ze strony agencji i płynęliśmy statkiem w Meksyku. I był taki program zabawiający pasażerów, tak? I słuchaj, i tam był taki gość, taki prowadzący, który mówił, to kto wyjdzie teraz na scenę, żeby tam z klaunem coś zrobić? I słuchaj, i to wyglądało tak. Amerykanie wszyscy, ja, ja, ja, a my, no nasza grupa polska z tyłu tak. Żeby tylko mnie nie wybrał.

Joanna Ataman: Żeby wstydu nie było.

Magdalena Czaja: Rozumiesz, to jest taka różnica.

Joanna Ataman: Co powiedzą, matka powie, co ciotka powie, jak ja wyjdę. Wszyscy będą widzieć moje pogięte spodnie.

Magdalena Czaja: Tak, tak. Więc my w ogóle tak, wzrok w dół, żeby nas tylko nie wybrał. Więc podejrzewam, że takie ćwiczenie w szkole amerykańskiej by inaczej wyglądało. Ale właśnie to, co mówimy. To się zaczyna od nas rodziców. Co byś powiedziała kobietom, gdyby… No już wiemy, że każdy jest inny. Ja proponuję lampkę. Ona zawsze jakoś tam może zadziałać.

Joanna Ataman: Powiem ci, jak ja to zrobiłam. Powiem ci, jak ja to zrobiłam. I teraz chcę, żebyście tak, odstawili to, gdzie człowiek pracuje. Bo tej nie ma posłuchajcie żadnego znaczenia, gdzie człowiek pracuje. Naprawdę, wierzcie, nie ma. Człowiek z milionami na koncie też potrafi usiąść i zapłakać. Ja przede wszystkim wzięłam sobie kartkę, papieru i powiedziałam do Jasi, Jasia, czego ty chcesz od życia? Będąc samemu, nie patrząc na to, czy masz rodzinę, chłopaka, czy mieszkasz z rodzicami, czy mieszkasz z koleżankami w bursie, czy jesteś na studiach. Usiądź w ciszy. Po prostu w ciszy, sama ze sobą i napisz sobie ja, Marysia, Zosia, jestem. I jakie są twoje priorytety w życiu? Czego ty w ogóle chcesz w życiu? Nie wiem, marzenia mnie, ale jakie masz cele? Co ty byś chciała w ogóle osiągnąć? I pamiętajcie o jednej rzeczy. Szczęście i sukces to nie znaczy, że jesteś miliarderką, masz wielki biznes, jesteś panią bizneswoman, bo ja ostatnio mam wrażenie, że mówi się tak jedna kobieta do mnie napisała. Strasznie mnie to zabolało.

Ona, pani Jasiu, ja jestem nikim. Niczego nie osiągnęłam. Nie mam biznesu, nie jestem bizneswoman. Jestem zwykłą kobietą, która wychowała trójkę dzieci. Mieszkam gdzieś tam, coś tam. I słuchaj, wiesz co, ona mnie doprowadziła do płaczu. To też jest nasza wina. My też kreujemy ten świat, że jak nie zrobisz czegoś, nie osiągniesz czegoś, nie masz, nie wiem, nie osiągniesz sukcesów finansowych, nie będziesz miała własnej firmy lub czegokolwiek, to ty nie osiągnąłeś w życiu sukcesu, jesteś nikim. A to jest bullshit.

Magdalena Czaja: Trójka dzieci? No proszę cię.

Joanna Ataman: To jest bullshit, Magda. Bo ja się z tym absolutnie nie zgadzam. Bo znam na moim kanale, sama dobrze wiesz i często o tym rozmawiamy, pisze do mnie mnóstwo ludzi, naprawdę z problemami, z takimi troskami, typu, pani Jasiu, ja nie mam marzeń. Mówię wam tak na rybę, bo tego jest ogrom. Albo zawsze czuję się ostatnio. I jeżeli ktoś mówi, ja wam chcę wam powiedzieć, że sukces dla mnie to jest dążenie i praca do stworzenia wartościowej rzeczy. Albo wartościowej, czegoś wartościowego w swoim życiu. Gdzie ty czujesz się, po tym czujesz się wartościowa, ważna, sama dla siebie. Stworzyłam coś ważnego. Jestem ważna. Dajmy na to, jesteś matką, która poświęciła, nie, zaangażowałaś się w wychowanie swoich dzieci, ale twoje dzieci wyrosły na mega super ludzi. Jedna poszła może na medycynę, druga może jest wspaniałą nauczycielką, która daje dzieciom nadzieję, która ich nie ocenia, która nie powie siadaj, cymbale, dwója, do niczego się nie nadajesz.

Ktoś może być świetnym strażakiem, który ratuje ludzi. Dajmy na to. Zobacz ile wartości. Ale to nie musi być biznes. Musimy zrozumieć, że wartość nie jest tylko w rzeczach materialnych. Że to jest też wartość niesiona w ogóle, już jakby dawana w społeczeństwu. Rozumiesz? I ja często zauważyłam, że ludzie Madzia po prostu nie mają celów. Nie wiedzą, czego chcą. Ja chcę być bogata. No hej, fajnie.

Magdalena Czaja: Ale wiesz, Asia, a to się zaczyna wcześniej, bo ja to, z tym też pracujemy, że ludzie nie wiedzą, kim są. Naprawdę, ludzie nie wiedzą, kim są. Nie wiedzą, co lubią. Nie wiedzą, czego nie lubią. Nie wiedzą, co to jest granica. Nie wiedzą, co to jest ustanie tej granicy.

Joanna Ataman: Z godzicielstwa przecież. I to wszystko prowadzi nas na kolana rodziców. No ale to my znowu wracamy do tego. Zobacz, jeżeli ty, wiesz, z pustego i Salomon nie naleje.

Magdalena Czaja: Jeżeli ty się nie zmierzysz z tym, z czego wyszłaś, a ja wierzę, i na tym kanale o tym mówimy, że my jako jesteśmy istotami duchowymi, które doświadczają ludzkiego losu. I my sobie wybieramy taki start. Jak poczytasz przewodników duchowych, tak zwanych guru i tak dalej, to większość z nich mówi, do połowy życia zbieramy rany, a dopiero od połowy życia mamy zasoby, pieniądze, odwagę, żeby je przepracować. Trochę tak jak u Ciebie, prawda? I u mnie tak samo. Więc ok, było jak było, nie zmienimy historii, ale możemy zmienić, jak na nią patrzymy, możemy spojrzeć na nią inaczej, zobaczyć, że tam też były dla nas dary, bo zobacz, można mieć pretensje o to, że nasze rodzeństwo, najczęściej brat, dostał wszystko od matki, my nie, ale nie widzimy daru w tej sytuacji. Przecież to jest twoja historia.

Joanna Ataman: Tak. Wiesz co, moja historia i też powiem wam historię, jednej z moich takich kobiet, z którymi czasami mam sesję, rozmawiam, to powiem ci tak. To jest przypadłość matek, niestety chyba mam wrażenie, że jest tak, że często bardziej miłością obdarzają to młodsze dziecko. Nie wiem, dlaczego tak jest, ale ja widzę to bardzo często, że młodsze dziecko jest jakoś tak bardziej obdarzane, że starsze powinno być bardziej odpowiedzialne, bo już jest starsze, więcej wie i tak dalej. I u mnie było tak samo. Mama bardzo kochała brata. To trochę tak, jak mówiłam, że to coś w tym stylu, że ja tobie dam, a tobie pożyczę. Rozumiesz? Ta wielka miłość, ten klosz, którym ona oparczyła mojego brata, była tak potężna, że ja stałam z boku zupełnie. I ja musiałam sobie na wszystko zasłużyć. Ja musiałam wypracować, wyorać. Rozumiesz? Ja miałam przez całe życie pretensje o to.

Ale potem, gdzie potem, Madzia, ja dopiero tak naprawdę na naszej sesji, w wieku 50 lat, słuchajcie, 50 lat, stwierdziłam, że to był dar. Dziękuję Bogu, że tak się stało. Bo ta nadmierna miłość i ta nadmierna, słuchaj, taki klosz nadmierny psuje dzieci. One w ogóle stają się nieporadne, one stają się, popadają w różne nałogi, one nie znają się na życiu, nie potrafią w ogóle wziąć życia za bary, rozumiesz?

Magdalena Czaja: I to, co zrobiłaś, i to, co zrobiłyśmy na sesji, to jest spojrzenie na tą historię i zobacz, historia się nie zmieniła. Było jak było. Ale kiedy nam się uda spojrzeć na to z punktu widzenia, że tam były dla nas dary, że mamy z tego korzyści jakieś, że ta sytuacja być może dała nam zasoby jakieś na życie, to nagle patrzysz na to, no dobra, to nie było fajne, bo to trzeba nazwać po imieniu, zadziało się na przykład jakieś zło, niesprawiedliwość i tak dalej, ale ja widzę, co w tym było dla mnie i to biorę, za to dziękuję i zostawiam już te emocje, tą energię tam.

Joanna Ataman: Przeszłości nie zmienimy, Madzia. Im szybciej poimy sobie do głowy, że przeszłość to już przeszłość i jej nie zmienimy, naprawdę. Gdybyśmy mieli nawet krzyczeć na tych ludzi, nienawidzieć ich cokolwiek, jej już nie zmienimy. Ona była. Najważniejsze jest to, co my z tym bagażem zrobimy teraz. Czy ja będę teraz obwiniać się całe życie, siedzieć w kącie, płakać i mówić Boże, moja wina, moja wina. Czy będę obarczała wszystkich dookoła za moje błędy? Czy pomyślę sobie tak, jak ja sobie pomyślałam. Okej Asia. Jest jak jest. Mam to, to i to. Tego nie mam. Mam jakiś cel. I w momencie, kiedy ja to jest nawet śmieszna rzecz, że kiedy ja podjęłam decyzję w wieku 50 lat. Ktoś powiedziałby, no stara to, w wieku 50 lat to ty sobie możesz, jak to się mówi, tą drewnianą jesionkę szykować, czy ona będzie żółta, niebieska, czy w kwiaty. Rozumiesz? Nie. To nie ma znaczenia.

Bo ja myślę, że nie podjęłabym w życiu takich decyzji, gdybym była młodsza. Rozumiesz? Gdybym nie zrozumiała wiele rzeczy, gdybym nie stwierdziła, nie stanęła przed lustrem sama ze sobą, bo lustro to jest moje odbicie. Jeżeli się uśmiecham do lustra, ono się śmieje, jeżeli jestem smutna, ono widzę smutek. I tak jest w naszym życiu. Jeżeli emanujemy smutkiem, dramatem, tragedią, obwinianiem innym za swoje życie. Nie, kochani, to jest nasze życie. To jest nasze życie. To jest nasza firma. Ty jesteś w biurze zarządu. Zarządzasz sobą. Ale to też jest ważne. Przyznać się do błędów. Naprawdę, wierz mi, przyznać się do błędów. Ja zrobiłam jakąś taką rzecz. I z tej rzeczy jestem dumna. Pamiętam taką historię, kiedy zraniłam niechcący moją koleżankę. Nawet nie wiedziałam, że ją zraniłam, ponieważ na tamte czasy stwierdziłam, że ta decyzja, którą podejmę, była najlepsza dla mnie i dla wszystkich.

Okazało się, że ona z jakiegoś powodu poczuła się bardzo urażona, poczuła się odsunięta i tak dalej. Ale gdzieś to we mnie się działo. Ona w ogóle nie chciała do mnie odzywać. Ona w ogóle powiedziała, że jestem straszna, najgorsza, nie chce mnie znać. A ja, z racji tego, że ja jakby ludziom nigdy nie robiłam jakiejś tak krzywdy, to jakoś przez cały lata to we mnie się działo gdzieś, że jednak czułam, że może coś zrobiłam nie tak. I pamiętam, wiedząc, że świadomość nie odróżnia rzeczywistości od fikcji. Usiadłam kiedyś sobie tak w ciszy. Pamiętam, że wyobraziłam ją przed sobą. Wzięłam sobie za ręce ją i powiedziałam jej strasznie cię przepraszam. Nie chciałam ci tego zrobić. W ogóle nie zrobiłam tego specjalnie. Mówi, słuchajcie, to jest niesamowite. I słuchajcie, wiesz, leciały mi łzy. Nie zrobiłam tego specjalnie, nie chciałam cię skrzywdzić.

Szanuję zawsze ciebie i ciebie szanowałam. Wybacz mi. Idźmy swoją drogą, bo pewnie już relacje nie będą takie same, jak były kiedyś. Ale żyć dobrze, przepraszam i wybacz mi, nie? I powiem ci, że to strasznie mi kosztowało duże emocji. Wyobrażałam sobie, trzymam ją za rękę. Naprawdę, słuchajcie, jeżeli macie trudną sytuację w życiu, macie kogoś, kogoś się zranili, ta metoda jest świetna. Po prostu.

Magdalena Czaja: My to nazywamy radykalne przeprosiny. Ja nawet napisałam cały e-book i audiobook właśnie o tym, jak przepraszać i to nie jest wcale konieczne stawić się fizycznie przed tą osobą, tylko to jest proces wewnętrzny, który też zmienia energię.

Joanna Ataman: Ta osoba, ja jestem o tym przekonana, że te osoby, które my wewnętrznie z całego serca przepraszamy, one to czują. Bo powiem więcej. Mijają cztery miesiące od tej sytuacji, bo tak do końca nie widziałam, nie było to zbyt długo, nie jest zbyt krótko. Patrzę mail na mojej skrzynce. Mail od mojej koleżanki po pięciu latach. Cześć, Joasia. Słuchaj, teraz zajmuję się… Słuchaj, ja, Iryna, ja. Jakby w ogóle nigdy w życiu nie było sytuacji takiej, rozumiesz?

Magdalena Czaja: O tym mówię, że to jest energia.

Joanna Ataman: Ona pisze do mnie, jakbym, nie wiem, no nie widziała mnie długo. Wiesz, jak czasami jest Asia, słuchaj, szukam czegoś tam, czy nie masz kontaktu do kogoś tam, tak? Ona do mnie pisze, że się Asia, też zajmuję się seniorami, aktywuję seniorów, czy mogłabyś mi pomóc, nie wiem, chciałabym powiedzieć o tym temacie, „Pytanie na śniadanie” i tak dalej, i tak dalej.

Magdalena Czaja: No widzisz, no i właśnie to jest to piękno, że nasza praca wewnętrzna, czy też, wiesz, wybaczanie ludziom z przeszłości, przepraszanie ludzi, wybaczanie sobie, to wszystko jest energia, która wpływa na zmianę rzeczywistości. I ty miałaś tego po prostu…

Joanna Ataman: Ja jestem w ogóle kompendium z rzeczywistości całej. Po prostu powiem ci, jak koszyk w Biedronce albo w Lidlu. A przybydawać awantura między Lidli i Biedronką. Co tańsze, co większe.

Magdalena Czaja: Tak, ale wiesz co, super, że poruszyłaś też temat przeprosin. Tam jest jeszcze olbrzymi temat, wiesz, który też tu się pojawił, samowybaczenia. Czyli wybaczenia sobie pewnych rzeczy, pewnych decyzji, pewnych braków decyzji. No mogłybyśmy gadać godzinami.

Joanna Ataman: Madzia jeszcze jest to fajnego. Oprócz wybaczenia, ja często powtarzam, że bardzo fajnie jest pobłogosławić siebie. Wiem, że to jest takie trochę, wiesz, kościółkowe, ale to jest piękne słowo, błogosławię cię. A dlaczego? Bo my zawsze niesiemy, modlimy się, tak? Do góry. Boże, tutaj daj, żeby mój brat, moja siostra, mój mąż, moje dzieci i tak dalej, i tak dalej. Moje życzo bym zrobił, i tak dalej. Ale my w ogóle o sobie zapominamy. Staram się nie osądzać, bo to było po prostu to osądzanie, to zawsze, pamiętam, siedziałam w tym popachy. Po prostu w osądzaniu. A to wynikało z braku, to wynikało z tego, że czułam się niewidzialna, to wynikało z tego, że czułam się słuchaj, niewidoczna, bądź cicho, nie wychylaj się. I osądzałam wszystkich za to, że coś się wydarzyło mi, że ktoś mi coś zrobił, zabrał mi projekt, oni są winni, oni są winni.

I tak powiedziałabym, mała historia z torebką, gdzie siedziałam 15 minut przed sklepem i płakałam, żeby kupić sobie torebkę za 500 zł na 40 urodziny, to była kwintesencja tego. Że sobie nie dasz, rozumiesz? Nie dasz sobie za Chiny, bo jak dasz, to kim ty jesteś? Za co chwali się dzieci? Że podzielił się ze Zbysiem. A jak Zbysiu mówi nie, nie dam, bo to moje ciastko. To zły Zbyś, niedobry Zbyś, nie chce się dzielić.

Magdalena Czaja: Prawda?

Joanna Ataman: Tak. A potem w tobie siedzi coś takiego. Jak rozdam wszystkim wszystko, ja nie mówię, żeby rozdawać majątki, ale chodzi o energię swoją. Kochani, mamy pewien zasób energii. I to jest jak z wiadrem. Jak masz wiadro i wiadro jest pełne wody. To jest twoja energia. To jest Twój potencjał. I tak oddajesz tą energię. Koleżanka dzwoni do ciebie na godzinę, tak? Mówi o twoich problemach, ty ją wysłuchujesz, ale jak chcesz powiedzieć coś o swoich, to ona już mówi, że nie ma czasu, bo muś popędzi. To jest to. To jest wszystko. To są takie drobiazgi. Oddajesz to, oddajesz to, oddajesz tamto. A w końcu wchodzisz taki zmęczony, bez sił, bez energii, bez niczego, nawet nie chce ci się myśleć o swoich marzeniach. I to jest właśnie to. I Zbyś oddał wszystkie ciastka, bo mu kazali, żeby był dobrym Zbysiem. A potem się dziwisz, że ja nie chcę kupić sobie torebki?

Magdalena Czaja: Tak, to jest zasługiwanie na miłość i uznanie. A tam jeszcze a propos tej modlitwy, ja bym dodała takie zakończenie, bo ja tak kończę wszystkie swoje modlitwy. Ja to właściwie nazywam rozmowę. Ja z górą na bieżąco jestem w kontakcie i kończę tak. Pozostaję spokojna w obliczu pewności, że wszystko zawsze było, jest i będzie zgodnie z wyższym planem.

Joanna Ataman: A jeszcze, jak ja kończę jeszcze, jak mówię o swoich marzeniach, znaczy marzeniach, o planach, że chciałabym to, to, to, to, robić to czy tamto, widzę się w tym, to na końcu mówię tak, jeśli ta droga nie jest moja, jeśli to nie jest droga mojej duszy, to absolutnie się przy tym nie upieram. Proszę o coś lepszego. Jeżeli za rogiem czeka na mnie coś lepszego, to się przy tym nie upieram. Daję się prowadzić, dziękuję. Dlaczego to mówię? I znowu zboczę, bo moglibyśmy Magda tutaj mówić, wiesz, dwie godziny usiąść i gadać, wiesz, że mi się buzia nie zamyka. Pamiętasz, rozmawiałyśmy o tym, że nawet jak rozmawiałyśmy i ja pracowałam ze sobą, że nadajemy ludziom sytuacją zbyt dużą ważność, że my składamy to nasze życie na kamerę tego człowieka, którego spotkamy, że on jest taki ważny w moim życiu, nie wiem, facet, który zna się na jakichś projektach, tak?

Albo facet, który robi coś od, jakąś rzecz robi, nie? Ważną w twoim życiu. I ty myślisz, Boże, bez niego nie uda mi się. Bez niego to ja w ogóle dalej nie pójdę. On jest najważniejszy. Bullshit. Nie jest najważniejszy. To my nadajemy temu człowiekowi ważność. To my myślimy, że my nie zrobimy tego bez tego człowieka. A potem co się okazuje? Okazuje się, że to jest po prostu jeden wielki bullshit, bo facet albo nie dowodzi, albo nie jest słowny. Ja przez całe życie miałam taką lekcję. Dopiero niedawno do tego doszłam. Magda. Mi przez całe życie góra pokazuje, uwierz w siebie i ty jesteś mocą, ty masz energię, ty masz moc, to ty decydujesz o swoim życiu. Ja całe życie byłam taka, że nie wierząc we własne siły, swój potencjał, umiejętności, schowałam swoje talenty do kieszeni, to, że u mnie ja lubiłam malować, że miałam taki talent, wiesz, rubaszny, wszędzie mi było pełno, miałam taki talent artystyczny, bardzo duży itd.

I schowałam to do mojej kieszeni numer 6, zakneblowałam i tego nie było. Cały czas myślałam, że niczego nie osiągnę w życiu, jeżeli nie będzie przy mnie jakiegoś człowieka, kogoś. Ty na to mówisz bardzo fajnie.

Magdalena Czaja: Proteza.

Joanna Ataman: Proteza, właśnie. Nie będę miała protezy. Cały czas tak było. Nawet przy kobietach, które mnie raniły, teraz patrzę na to, że ja na ich ręce składałam jakby to, że to one mi wszystko zrobią. One mi załatwią, bo ja nie potrafię, nie umiem, ja sama do tego nie dojdę. Ja w ogóle nic sama nie zrobię, rozumiesz? Niczego sama nie wymyślę, bo muszę mieć tonę ludzi obok. 15 koleżanek, które będą do mnie dzwoniły. Zrób to, zrób tamto. Nie umawiaj się, umawiaj, ubierz się tak, nie tak, albo ty teraz rób z nim to, albo powiedz mu to, albo obraź się i wyjdź, tak? I doszłam do wniosku, kiedy stworzyłam Kanał 360°, że cały czas wszechświat mi mówi ty i tylko ty.

Magdalena Czaja: To jest niesamowite, Asia, jakie te nasze ścieżki są podobne, bo ja nawet o tym właśnie, o tych protezach opowiadam w odcinku, gdzie dzielę się swoimi lekcjami życiowymi. Jedną z nich właśnie było to, że mnie się zawsze wydawało, że ja muszę mieć kogoś koło siebie, bo ja sama nie dam rady. I moją lekcją też było nauczenie się, że ja mam wszystko. Mam wszystkie zasoby, których potrzebuję do tego, żeby iść taką ścieżką, którą chcę. Więc absolutnie to samo doświadczenie.

Joanna Ataman: Ale przy tej rzeczy jest jedna jeszcze bardzo ważna rzecz. Nigdy się nie poddawajcie. Ja jestem absolutnym tego przykładem. Nigdy, naprawdę. Ja potrafiłam tysiąc razy być upokorzona i wstać, otrzepać się i iść do przodu. Powiem tak, im szybciej zrozumiemy to, że jeżeli ktoś nas skrzywdził, ktoś nam coś zrobił, w pracy nam nie wyszło, ktoś zabrał nasz projekt i dalej, z jakiegoś powodu to nie jest nasze. Z jakiegoś powodu nie dostajemy pewnych rzeczy. Dlaczego? Bo my za każdym razem, dopiero to później zrozumiałam, i też w Kanale 360° mam tak, że ja po prostu cały czas jakby pracuję nad sobą, rozumiesz? Zrozumiałam to, że my tak łatwo przez te nasze lęki, przez to Magda, że tak, mamy strach, lęk, nie wierzymy w siebie, upokarzamy się bardzo często, zawstydzamy się, tak, i to wszystko nam tak łatwo przychodzi. Myślimy, że jeżeli coś nam się w życiu nie udało, nie przyszło do nas, ona dostała tą rolę, on dostał to stanowisko, ja go nie dostałam, on dostał tą pracę, ja nie dostałam, mama dała to komuś, nie wie, bratu, a mi nie dała.

I tak dalej, i tak dalej. Myślimy, że to jest nasza wina. Że to jest w nas. Że to my jesteśmy temu winni. Albo, że świat jest niesprawiedliwy. Na razie najważniejsze jest odwaga. Mieć cel. Zrozumieć siebie. Zrozumieć, co w nas jest, jakie mamy wady. Zrozumieć te wady, zaakceptować je. I powiedzieć sobie, idź do przodu, mimo wszystko. Jak to powiem, moja koleżanka, a tam, a nie, nie znam większej marzycielki od ciebie.

Magdalena Czaja: Czyli odwadze kolana, trzęsą się z lęku, ale wsiada na konia i jedzie. Super. Asia, bardzo ci dziękuję za twoją autentyczność, za twoją odwagę. Wierzę, że te twoje historie, podzielenie się nimi kogoś mogą zainspirować. Wiesz, ja zawsze mówię, jeśli chociaż jedną osobę, to już nasza misja jest spełniona. Dziękuję ci za ten odcinek. Bardzo dziękuję. Was zapraszam na Kanał 360°. Tam również jest parę odcinków ze mną, ale jest mnóstwo inspirujących historii. Jeśli chcecie popracować z przekonaniami, to pamiętajcie, że w Instytucie organizujemy warsztaty uwalniania niewspierających przekonań. Możecie też pojawić się na kursie, który ja poprowadzę i was przetransformuję do cna, ale też pod spodem macie darmowy materiał, Cztery Kroki Radykalnego Wybaczania, które posłużą wam wybaczaniu tym osobom, przez których macie takie, a nie inne programy i przekonania. Za dzisiaj dziękuję. Piszcie komentarze. Jeśli chcecie, żeby Asia jeszcze pojawiła się na naszym kanale, to dajcie znać, bo my z Asią mamy niekończącą się listę tematów. Dzisiaj się zarysował taki temat przekonań, ale też temat, kiedy kobieta staje się zuchwała.

Joanna Ataman: Tak, o tytulowanie zawsze tak to ujmujesz. A na końcu chciałabym powiedzieć, jeżeli ktoś ma 50 lat i uważa, że tylko drewniana jesionka się mu już przydaje, to mówię wam, że w wieku 50 lat dopiero otworzyłam Kanał 360°. W wieku 50 lat dopiero stwierdziłam, że teraz ja. W wieku 50 lat nabrałam takiej odwagi, że idę z podniesioną głową. Dzisiaj szłam do ciebie i powiedziałam tak, Boże, rok temu płakałam, a dzisiaj idę z podniesioną głową. I nigdy nie pozwólcie na to, żeby ktoś tą głowę wam gdzieś wsadził w piasek. Zawsze, pamiętajcie, możecie iść z podniesioną głową.

Magdalena Czaja: Amen. Dziękujemy. Dzięki, kochani. Do zobaczenia.